Ενα χαμόγελο δεν είναι ποτέ δεδομένο....
χρειάζονται πολλά δάκρυα για να καταφέρεις να το φτιάξεις....χρειάζονται πολλές ήττες για να το νιώσεις και να καταλάβεις την αξία του....χρειάζονται πολλές πίκρες και κόπος ψυχής για να το κρατήσεις και να μην το χαραμίσεις για τίποτα και για κανέναν.....
(Μαίρη)
Γύρεψα το σώμα εκείνο....
όπως γυρεύει μια όαση μέσα στην έρημο μια ψυχή τσακισμένη για να ξεπλύνει τις πληγές της....
Πόθησα το σώμα εκείνο....
όπως ποθεί τον άνεμο η φωτιά για να φουντώσει και να κάψει κλειδωμένες ανασφάλειες και αυταπάτες....
Αγγιξα το σώμα εκείνο....
όπως αγγίζει η στάλα μιας μικρής βροχής τα διψασμένα χείλη...
Ενιωσα το σώμα εκείνο....
σαν χάδι...σαν κύμα...σαν έρωτα στο σώμα μου επάνω...
σαν καρδιοχτύπι άγιο και σαν ανάσα μέσα στην καρδιά...
Κι έμεινα εδώ....΄στων παθών και των πόθων μου την άκρη...να ψηλαφίζω και να γεύομαι τα γλυκά σημάδια από το σώμα εκείνο.....
(Μαίρη)
Να φύγω θα ήθελα....
για λίγο...για πολύ...δεν έχει σημασία...
φτάνει να φύγω κι ας γυρίσω πάλι πίσω...
τα μάτια να κλείσω και ν'αδειάσει το μυαλό...
να μην θυμάμαι...να μην αναρωτιέμαι...να μην αναζητώ...
τα δάκρυα σαν ανακούφιση να νιώσω...στη μοναξιά που κάποιες στιγμές αποζητώ...
βαρκούλες χάρτινες φτιάχνω και τις ρίχνω στη θάλασσα των αστεριών...κι έτσι κάνω αλήθεια τις μικρές μου τις πολύτιμες φυγές...
το ξέρω θα επιστρέψω...έτσι είναι η ζωή εξάλλου...γεμάτη αναχωρήσεις και αφίξεις...ηθελημένες και αθέλητες...
μα είναι κι η καρδιά που δεν ξεχνάει...
Να φύγω θα ήθελα...κι ας γυρίσω...αλλά θα κρατώ σαν φυλαχτό το αστέρι που "άκουσε" την σιωπή μου κι έκανε το δάκρυ μου παρηγοριά....
(Μαίρη)
Χάνεται η καρδιά μέσα στα όνειρα και στις αλήθειες της ζωης....σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων....
Μια μικρή καρδιά που εκμηδενίζει κάθε λογική....
κι όλα μπερδεύονται....πραγματικότητες κι απάτες....δάκρυα και χαμόγελα....δράκοι...μάγοι...πρίγκηπισσες και ξωτικά....καλές νεράιδες....λογική κι ευαισθησία....
σαν παραμύθι η ζωή που γυρεύει την αρχή του σε παρόντα χρόνο...."μια φορά κι έναν καιρό"....τη συνέχεια την γράφουμε εμείς παρέα με τα θέλω και τα πρέπει μας...τις αναμνήσεις μας...τα λάθη και τα πάθη μας....
(Μαίρη)
Μέσα στη βροχή θα σε φιλώ.....
φιλιά...δάκρυα...σταγόνες...όλα ένα.....
υγρό στοιχείο ο έρωτας μέσα σε καρδιά φλεγόμενη.....
και η αγκαλιά....μια γη που ξεδιψά....
Δώσε μου να πιω ζωή μέσα από τα δυο σου χείλη.....
κι όταν θα φύγω θα σου χαρίσω μια ανάμνηση....
δεν θα θυμάσαι εμένα πια....
θα θυμάσαι μονάχα...τη βροχή...το φιλί...τον έρωτα...τη λίγη ζωή που ζήσαμε μαζί.....
(Μαίρη)
Μην κοιτάς που γράφω για την αγάπη....
είναι που αναρωτιέμαι κι εγώ πολλές φορές....
αν....υπάρχει στ'αλήθεια ή είναι μόνο ανάγκη και προκύπτει σε στιγμές αδυναμίας....
Μα έλα όμως που πιστεύω ακόμη στην Αγάπη....
κι ας είναι λουλούδι στο γκρεμό καμιά φορά....
προτιμώ να παίρνω το ρίσκο και να το πλησιάζω....
γιατί.....έτσι είναι η δική μου η καρδιά.....
γιατί.....έτσι μου τα φέρνει η ζωή......
και.....δεν μετανιώνω ούτε στιγμή......
(Μαίρη)
Δεν φωνάζει η αγάπη μάτια μου...
απρόσμενα και αθόρυβα σε πλησιάζει...
διάφανο σεντόνι που την καρδιά τυλίγει...
Δεν την ακούς την αληθινή αγάπη μάτια μου...
απλά τη νιώθεις......
σαν ψίθυρο γλυκό...σαν χάδι ζωής...
στις μικρές στιγμές της μοναξιάς σου....
(Μαίρη)
Αγέρας στα μαλλιά σου η ζωή....
στάλες αρμύρας στα χείλη σου οι αναμνήσεις....
κι η αγάπη της καρδιάς σου το ζητούμενο....
Τα πριν...τα τώρα...τα μετά...όλα ζωή....
μην σκέφτεσαι όσα δεν έζησες....
κρίμα να αρνείσαι όσα τώρα ζεις....
και στης μιζέριας τον ιστό....
μόνος σου να τα παγιδεύεις....
Κράτα τις αναμνήσεις σου γιατί....
άνθρωπος δίχως μνήμες...φτερό στον άνεμο είναι....
γύρεψε την αγάπη σαν φιλί μονάκριβο....
αλλά μην πας σε ξένους τόπους....
δεν είναι και τόσο μακριά η αγάπη....
μέσα σου ζει κι εσύ δεν το έχεις καταλάβει....
Αγέρας στα μαλλιά σου η ζωή....
ελα....
κλείσε τα μάτια....
άσε την καρδιά να αφουγκραστεί....
ανάσες....ψίθυροι....σιωπές....αλήθειες....
νιώσε το χάδι της ζωής....
και μην τη μαλώνεις άλλο....
(Μαίρη)
Οι σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι δεν βρίσκονται πίσω από περίτεχνα περιτυλίγματα...Περιτυλίγματα δήθεν "αγάπης"..."ευγένειας"..."τυπικότητας"..."καθωσπρεπισμού"...¨"κουλτούρας"...Οι σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που νιώθεις τις αλήθειες της καρδιάς τους και σε αφήνουν να δεις τα σημάδια που τους άφησε η ζωή χωρίς να ντρέπονται και να φοβούνται...Οι ΄σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που τολμούν να δακρύζουν ακόμα και που σε κάνουν να αγαπάς και πάλι...Οι σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε μαθαίνουν να συγχωρείς...Οι σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε κάνουν να μην ντρέπεσαι για τα σημάδια που κουβαλάς...ούτε για τις ανασφάλειες σου και εκείνες τις στιγμές της μοναξιάς...Οι σπουδαίοι και υπέροχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε μαθαίνουν να γίνεις καλύτερος άνθρωπος....
(Μαίρη)
(αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη στους σπουδαίους και υπέροχους ανθρώπους που είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω....το αν έγινα καλύτερος άνθρωπος βέβαια δεν ξέρω μα το παλεύω.......)
Κάποτε στάθηκα με το πουκάμισο ανοιχτό κόντρα στον άνεμο...και μου είπαν:"ίσως να μην φοβάσαι τις μαχαιριές που θα δεχτείς...μα να προσέχεις τα πισώπλατα χτυπήματα γιατί είναι ύπουλα και πονάνε πιο πολύ"....
Πέρασε καιρός από τότε κι εγώ δεν πρόσεξα...και μάτωσα και πόνεσα...μα κατάλαβα κάτι πια...τη διαφορά εχθρών και "φίλων"...οι εχθροί σε μαχαιρώνουν πισώπλατα...ενώ οι "φίλοι" πληγώνουν κατά πρόσωπο...δεν πρόσεξα μα έμαθα...να αντέχω...να αγαπώ και να γιατρεύω τις πληγές μου...Κι είμαι ακόμη εδώ...με το πουκάμισο ανοιχτό.....
(Μαίρη)
![24076_106529782707067_100000501365646_170381_4683663_s[1].jpg](http://mary-1973.pblogs.gr/files/f/312425-24076_106529782707067_100000501365646_170381_4683663_s[1].jpg)
![thumbnail[11].jpg](http://mary-1973.pblogs.gr/files/f/311385-thumbnail[11].jpg)
![thumbnail[9].jpg](http://mary-1973.pblogs.gr/files/f/311215-thumbnail[9].jpg)
RSS: θέματα, σχόλια